donderdag 31 oktober 2013

Vivian Maier



Door Facebook (dank Huub uit 't Broek) gewezen op Vivian Maier's werk. Wauw... Deze dame heeft in de jaren '50, '60 en '70 in o.a. New York en Chicago gefotografeerd als een ware straatfotograaf, contemplatieve fotografie ten top, puur en rauw.

Ze bleek een nanny te zijn, uit Frankrijk, naar Amerika gekomen, een paar jaar geleden overleden. Haar garagebox met 100,000 negatieven werd opgekocht door ene John Maloof, die nu haar foto's verkoopt en... de 25.000 onontwikkelde negatieven aan het ontwikkelen is.

Wauw... hoe kan iemand met zo'n goed oog (Vivian zag het) 20 jaar foto's schieten en deze niet ontwikkelen?!? Haar werk uit de jaren '60 en '70 wordt dus momenteel nog verwerkt! Ongelooflijk. Wat een vondst moet dat geweest zijn...

Wish I had been there!

Zelfportret, 16 juni 1956


woensdag 30 oktober 2013

Knie, deel 3

25 juni 2013:
ik loop nu zo'n twee weken zonder krukken.
Hoe je dan weer moet wennen!
Bizar.

Ik hou de hele tijd mijn been stijf, al ging het afgelopen week al stukken beter. (losser) Door dit stijf houden, voel ik mijn knie juist. Maar goed, 6 weken tegen jezelf mantra-en dat je er NIET (!!!) op mag lopen, dat duurt dan wel weer even voordat dat uit je systeem is.

Na de eerste dag helemaal zonder krukken (liep eerst nog 3 dagen met 1 kruk) kon je me opvegen. Met name de trap op en af... auw! Nu voel ik m'n knie stukken minder, maar de eerste week was ik er niet gerust op. Blijft toch je been hè! En dat moet nog járen mee... (ik wil heel graag 110 jaar oud worden)


19 juli 2013:
Na onze vakantie (11 dagen Lesbos) en een aantal dagen Hollandse kust met veel (strand)wandelingen gaat het steeds beter met m'n knie. Rennen kan ik nog steeds niet, en ook blijft 'ie regelmatig (pijnloos) knakken, als 'ie goed moet 'schieten'.

De spieren zijn nog treurig slap, mijn fysio begint volgende week weer, met ik hoop vooral krachttraining voor m'n spieren. Lopen gaat prima, zelfs in een heuvelachtig gebied zoals in Molyvos, Lesbos. Ik merk dat het been nog niet stabiel is, zoals m'n linkerbeen dat wel is. Lopen over de grote kiezels op het strand viel dan ook niet mee!

Op het kiezelstrand van Molyvos

Ik heb echter géén kruk(ken) meegenomen. Ik mag van de chirurg na 6 wkn rust er weer 100% op lopen en ook op vakantie gaan was geen probleem. "Als je dan een dikke knie krijgt na een drukke dag, dan weet je dat je een dag rust moet nemen."
Maar ik krijg nooit een dikke knie, ook niet na beklimming heuveltop om de Middeleeuwse burcht te bekijken van Molyvos, of na een afdaling in het dal van het Versteende Woud. (en weer klim omhoog) Ik heb meer last van een 'beurs' gevoel bij bepaalde beweging, pijn kan ik het niet noemen.

Ik hoop dat die nog weggaat.

De fysio stelt verder dat mijn knieschijf prima mobiel was, en het wonderbaarlijk was dat ik geen pijn heb gehad. Ik heb ook nooit pijnstillers genomen, hooguit een Ibuprofen of twee, meteen na de operatie. Ik heb meer 'pijn' nu, dan net na de operatie! Het ge-icepickte gedeelte blijft een gevoelig stuk bot denk ik??

Ik hoop wel bij de 60-80% te zitten bij wie de operatie slaagt! Ik "moet" nog verder met die knie, want ik wil 110 jaar oud worden!

Mijn duim is ook nog steeds niet goed, met name de rechter. Tintelingen van een beknelde zenuw, met name in een bepaalde strek-beweging met de arm. Heel irritant! De zenuwpijn kan ik precies aangeven en is géén carpale tunnel pijn, maar zit juist in de bovenkant, net onder de 'muis' van de duim, net onder het dikke gedeelte in de pols. Daar zit iets klem. En dat kreeg ik na 5 weken op krukken lopen...toen moest ik het toch maar weer iets rustiger aan gaan doen, zei de fysio...

11 Augustus 2013: voor het eerst de trap afgelopen en niet aan knie hoeven denken (lees: gevoeld) dus ik ben een blije dame nu. Maar ook: na een avond staan (stil, niet lopen) merk ik dat de knie liever beweegt dan stil staat. Ik heb dan steeds de neiging om op het andere, niet-geopereerde been te gaan staan en moet mezelf dwingen meer te doen met rechterknie. Al staande op 1 been beetje door je been zakken, pijn-punt voorbij, om de spieren stevig te maken.
Balanceren op een wiebelende ondergrond (kussen) werkte bij de fysio perfect...had zelfs spierpijn de dag er na. Nu romp- en beenspieren trainen...zelfs buik! Door stevigere spieren ontlast je je knie. En... zorgen dat je niet te dik wordt! Hm... dan toch maar die 10 kilo proberen er af te trainen/diëten??

26 Oktober 2013: ik hoor de knie nog steeds vaak knakken, maar dit is nodig omdat 'ie een soort van op slot zit, en dát doet wel zeer. Kleine sprintjes (bijv. naar de trein) gaan nu redelijk, al hinkel ik er nog vaak bij. Traplopen gaat soms beter dan 'gewoon' lopen. Met name na een lange tijd zitten (achter de pc bijvoorbeeld) moet de knie 'opstarten' en hinkstap ik de eerste 2 passen. Bewegen is het toverwoord.

Helaas ben ik met de fysio (à € 28,50 per half uur) gestopt, misschien kan ik in januari weer beginnen, maar vooralsnog is het veel te duur en slurpt het mijn eigen risico op. Ja, u leest het goed, ik ben in april geopereerd, en de nota van het Amphia is nog steeds niet ingediend bij mijn zorgverzekering. M.a.w. als ik nu het eigen risico opmaak, moet ik, als Amphia traag blijft, misschien wel weer in 2014 de volle € 350,- betalen als men de operatie dan indient.

Nu moet ik dus zelf aan de bak. Heb besloten dat gewoon een 'stukje fietsen' in de winter minder leuk is, ik hou niet van fietsen! (maar doe het erg veel, overal naar toe, de boodschappenritjes zeg maar) Maar echt, een stuk fietsen voor de leuk op een zomerse avond... kan me gestolen worden. Ik doe het wel, maar leuk is anders. Hou gewoon niet van de zadelpijn en het gedoe denk ik ;)

Wat ik wel leuk vind is in een stad rondwandelen, op beetje goed tempo. (dus niet het slenteren als je gaat winkelen - hou ik ook niet van, maar dat terzijde ;) Ik kan 15 km per dag halen, alleen dat ga ik niet redden, dat duurt een halve tot hele dag. Er moet immers ook nog gewerkt worden!

Het werk als fotograaf is vooral veel zitten, naast het doen van de fotosessies. Ik heb gemerkt dat ik weer prima kan fotograferen op locatie (evenementen e.d.) en in de studio bij het fotograferen van kleine kinderen ga ik gewoon op de grond zitten, i.p.v. gehurkt.
Been- en rompspieren moet ik trainen, zeg... Niets voor mij, dat gefitness. Ben liever lui dan moe.
Maar!
Ik ga proberen, wanneer de agenda het qua werkzaamheden toelaat, minstens 2x2 uur per week te lopen. Tussen 9.00-11.00 denk ik. Gewoon richting de stad, straatjes in, station over, park door, zoiets. Stevig doorwandelen en ondertussen genieten van wat er voorbij komt.


24 maart 2014: 
Bijna een jaar geleden ging ik onder het mes. Ik kon alleen nog maar met pijn, hinkend lopen. Wat dat betreft moest ik wel onder het mes. Toch lees ik nu ook vaak artikelen over dat dit helemaal niet nodig zou zijn, dat een knie zichzelf zou moeten kunnen genezen.
Ik weet het niet.
Ik kon i.i.g. amper meer lopen.
Naast die meniscus ook die kraakbeenslijtage. 
Niet weten of de pijn door het eerste of het tweede kwam.

Inmiddels is de kraakbeenplek 'slechts' een gevoelige plek. Helaas is mijn knie niet stabiel genoeg om nog te kunnen hardlopen. Eerlijk is eerlijk: als ik dagen in de sportschool of bij de fysio zou doorbrengen dan zou ik het wellicht weer kunnen. Maar als kleine zelfstandige heb ik die tijd helaas niet. Ik wandel en fiets veel en blijf vooral bewegen. Een knie is een gewricht en rust roest.


Het gaat u goed, leef en bewonder!


26 april 2013
Deel 1 over mijn micro fracturing operatie
Deel 2 verder herstel na kijkoperatie knie
Onderweg naar de studio
8 maart 2017: ach, mijn lieve zusje is vandaag geopereerd aan haar binnen meniscus en u raadt het al... ze heeft ook een plek van 1x1 cm kraakbeen weg en icepicking procedure ondergaan ... zou het dan toch erfelijk zijn?!?

Ik wilde hier net toevoegen, na haar deze blog link gestuurd te hebben ter support, dat ik inmiddels de 20 kilometer per dan gemakkelijk loop. Wandelend, niet rennend of joggend. En na zitten en bijv. uit trein stappen merk ik dat ik echt even meter of 10 moet hebben gelopen om weer soepel te lopen. De geopereerde knie blijft zwakke plek. De pijnlijke plek bij bepaalde beweging zit er ook nog steeds.

Dik wordt de knie niet meer, en als ik eenmaal opgestart ben en loop, dan gaat het prima. Zoals ik al zei, de 20 kilometer per dag haal ik prima, helemaal op gelijke grond zonder kuilen (zoals strand) maar gewoon op wandelpaden of in de stad.

Lieve zus van mij, neem je 6 weken retraite ter harte. Laat de kids lekker koffie voor je halen en doe precies wat de fysio zegt. Komt goed! En bedenk: het kan altijd erger...

Hou van jou xMx

zaterdag 26 oktober 2013

P/f portfolio prijs: stem op Saar






Saar's foto's doen mee in de Portfolioprijs 2013 van het fotografie tijdschrift P/f.  Helpt u ook mee de ziekte van Lyme meer bekendheid te geven?? Stem! Door de foto's gepubliceerd te krijgen in de P/f, zien nog veel meer mensen de gevolgen van deze vreselijke ziekte. 


#wemustfindacure zo zegt ook Yolanda Foster. Zij was onlangs te zien in een hartverscheurend interview bij Ivo Niehe. Je hebt alles, en toch heb je niets...als de Lyme bacterie eenmaal je hoofd te pakken krijgt...

Under Our Skin | The Hidden Story of Lyme Disease

Under Our Skin | The Hidden Story of Lyme Disease

maandag 21 oktober 2013

Foto's als water

Water.

Wie was er zo slim om zoiets 'simpels' in een flesje te stoppen en te gaan verkopen!? Zag laatst op tv, dat men de eerste verkopers van (bron)water uit een fles vierkant uitlachte...totdat het helemaal hip was om water uit een fles op tafel te zetten, en nu drinken we vele liters water uit een flesje per jaar.

Wie het laatst lacht?...

Foto's als water
Wat zou het toch heerlijk zijn als wij, fotografen, ons inmiddels 'simpele' product - iedereen kan immers fotograferen - kunnen verkopen als water uit een fles. Maar hoe doen we dat? Kwam vandaag meerdere keren tegen dat je er als fotograaf niet komt met alleen het hebben van 'passie voor het vak' - en dat het stellen van een doel ook niet leidt tot grotere verkoopsuccessen. 

Iemand die het wel begrepen heeft is Gemma Broekhuis. Haar Milestone baby cards zijn een wereldwijd succes. 

Gemma Broekhuis. Dat klinkt wel erg Nederlands! En jawel, op mijn tweet "zou er patent op Milestone baby cards zitten??" kwam een snelle, persoonlijke reactie van Gemma: 

Ik heb MilestoneBabyCards bedacht toen mijn zoontje 3 maanden was. Nu in 18 landen te koop. Ik heb wereldwijde TradeMark en copyright.

RESPECT!!! Het is dat ik al jaren uit de baby's ben...hebben!! Zó simpel, zó slim. Zo commercieel en schattig tegelijk. Bij huwelijken zie je vaak foto's met schoolborden waar men met krijt op schrijft, en dit is de baby variant. Top! 

Gemma, ik ben trots op je, dit is met recht 'water in een fles'!

Dat zet me dan weer aan het denken...hoe kunnen we dit aanpakken als fotografen? Waar zit het 'water-idee' in de fotografie?? 


Stukje geschiedenis van het water in een fles:
Commercial exploitation of water sources began in France. Evian first opened a thermal bath on the private estate of the king of Sardinia in 1824. The king authorized sales of the water two years later, and a company was formed in 1829 to sell the water. It was first bottled in earthenware; Evian did not begin bottling in glass until 1920.

While marching to Rome in 218 BCE, Hannibal used the Perrier spring in the south of France. Use of the spring remained free until 1863, when Napoleon III sold the rights to it. The spring’s namesake, Dr. Louis Perrier, and a local farmer bought the spa site in Vergèze in 1888 (Dr. Perrier gained full control of the site ten years later). Marketing the spring’s naturally carbonated water was the brainchild of St. John Harmsworth, who purchased the spring from Dr. Perrier after recuperating at the spa in 1903. Harmsworth named the spring after Perrier to lend it a sense of medical authority; the iconic green bottle was designed to reflect the Indian clubs or weighted skittles Harmsworth used for sport while convalescing.

Other European countries soon followed the French in selling their waters. England introduced what’s thought to be its first bottled water, Malvern, at the Great Exhibition of 1851 in London. Germany’s Apollinaris received a red triangle award "an indication of outstanding quality"at a British trade show in 1892 and later registered the symbol as its trademark. San Pellegrino packed 35,343 bottles during 1899, the Italian water’s first year of sales; by 1908 it was being exported throughout the world, even to remote places like Peru, China, and Australia.

Clever marketing strategies were applied to reinvigorate the natural bottled water market. Evian again took the lead in the 1950s by selling its water with the powerful claim, "to help lactating mothers and [provide] important minerals for infants." Targeting a new generation of consumers showed great foresight, as this demographic turned out to be the baby boomers, who took Evian to the top of the bottled mineral water market.


Foto: Charlotte Jonker-Kaat - baby: Sophia. Dit zijn ook foto's uit het hart bedenk ik me net! Gemaakt door trotse ouders... ♥

Doen is de beste manier van denken

woensdag 9 oktober 2013

Foto's uit het hart gezocht


Welke foto gaf, toen u hem maakte, het ULTIEME GELUKSGEVOEL? Was dat die zonsondergang op vakantie, of het gerimpelde koppie van uw pasgeboren baby, of? Ik zou deze foto graag zien, en delen. Het gaat dus NIET om de mooiste foto, of een goed eindresultaat, ik wil graag dé foto die u een subliem geluksgevoel gaf zien. Foto's uit het hart. ♥

Which 'Kodak Moment' gave you the ULTIMATE feeling of HAPPINESS when you took it? Was it that tropical sunset or the tiny face of your newborn baby, or? I'd like to see that photo, and share it as well.  It's not about the best or most beautiful photo, it's about the ultimate feeling of happiness you've experienced when you took that photo. A true photo from the heart. ♥

When you don't like to upload via Facebook: info@mery.nl ONE photo per person. Thank you!



Mijn ultieme geluksgevoel: Saartje vastleggen


















Deze fotoreeks is gemaakt in Landal, tijdens Saar's vakantie. Ultieme reactie op de foto's via Facebook van de lieve, zelf ook ernstig zieke Ymke Postmaa:

Woorden schieten tekort.. Negativiteit is de simpelste emotie, voor positiviteit moet je moeite doen. Jij verheft positiviteit tot een kunst en het staat je goed Saar!

woensdag 11 september 2013

Lieve Lissyane,

deze week bereikte mij het bericht dat je naast je 'gewone' kwalen zoals allergieën en astma, een (waarschijnlijk zeer erge) schildklierziekte hebt. Lief zonnestraaltje, wij houden ook zoveel van jou en we leven met je mee ♥

als een echte held onderging je je gisteren je reeks onderzoeken in het ziekenhuis ♥

Inmiddels gaat het slecht met Saar.

Haar peg (maag) sonde moet er uit vanwege een ontsteking.... Ondanks de speciale AB kuur die bijna klaar is gaat het geen haar beter zelfs slechter. Meer pijn, meer zwelling, meer pus uit de wond en nu ook bloed. Ze krijgt dan tijdelijk weer een neussonde tot de wond dicht is en dan een nieuwe peg.

(&^%$#@(*&^%
PECH
ja
dikke, vette pech.

Arme Saar. Gisteren de hele dag met Lissy in het ziekenhuis geweest, nu moet je snel weer opgenomen worden voor jezelf.
Bah.

Wat ben ik blij dat ik deze foto's nog heb mogen maken, van jou op vakantie en van Lissy die voor me uit huppelde en in het zwembad spong...wat een geluk, wat een happiness om te delen. Met bloedend hart lees ik je appjes...
waar ben je nu weer in belandt?!

Ik kom graag snel weer! Maar helaas is het geld even op. Wie helpt ons aan een fotoreportage deel 'tig' (Saar's ellende lijkt nog lang niet over) ...

Voor 20 tientjes kan ik weer naar Saar! Ze verdient het zo. Ze doet iets heel belangrijks, naast het delen van haar ziekte, deelt ze ook haar geluk, en daarmee is ze een ware inspiratiebron voor velen.
IBAN: NL41ABNA0607286849 en de BIC: ABNANL2A 
alstublieft, steun haar in haar zware, inmiddels dubbele strijd... hoeveel meer kan een mens nog hebben?!?
(info@mery.nl voor Paypal betalingen)


There is tremendous happiness in making others happy, despite our own situations.

Shared grief is half the sorrow, but happiness when shared, is doubled.

If you want to feel rich, just count all the things you have that money can't buy.

'Today is a gift, that is why it is called The Present.'

Lieve Saar,

Terwijl we allemaal feestten met de roodharigen, lag Saar met spoed in het ziekenhuis: ontstoken pegsonde met kans op buikvliesontsteking. Hoe lang gaat dit nog duren?!?

Deze foto's zijn van haar vakantie, waar ze verbleef in een speciale hulp-bungalow en de zorg daar 'aan huis' door kon gaan en ze een fijne tijd met haar familie kon hebben. Is het nu weer uit met de pret?!? :( Saartje, mijn ♥ bloedt als ik je verhalen hoor/lees, bah. Lyme is al erg genoeg, naast EDS en dan nu weer zo'n complicatie met je pegsonde erbij...

Ik hijs mezelf in mijn sportkleren - zo meteen fysio voor de knie - en denk aan jou. Je zou maar al te graag gaan in mijn plaats! Alle irritaties die ik de afgelopen week heb gevoeld zijn niets vergeleken met jouw lijden, en jouw kracht.
Lieverd, ik hou van jou en GodfriedvanBoullion is het nou eens afgelopen!?!

Mams doet Saar's haren - Landal vakantiepark

ze blijft lachen, een ware inspiratiebron

dochterlief is haar alles

Lissy wijst de weg, we gaan op pad met de elro [electrische rolstoel]


Saar kijkt toe...

Liss neemt me mee op een tochtje langs alle speeltoestellen



wat een zonnestraaltje [foto in vintage stijl]

Saar kijkt toe... [de au-pair is aan het rennen met Lissyane]

samen met zoon Elijah naar het zwembad

Saar kijkt toe...

...maar niet voor lang, manlief tilt haar het bad in!





waar zou ze aan denken?


There is tremendous happiness in making others happy, despite our own situations.

Shared grief is half the sorrow, but happiness when shared, is doubled.


If you want to feel rich, just count all the things you have that money can't buy.


'Today is a gift, that is why it is called The Present.'